”Ik ben thuis.” Dat is wat ik dacht toen het vliegtuig de grond weer raakte. ”Vanaf nu is dit mijn thuis, mijn plekje.”
Na een vlucht van ruim 3 uur was ik geland op Lesbos.
In Nederland hadden mij vader, moeder, Rick, Leanne, Jeroen en Liza mij uitgezwaaid op Schiphol. ”Niet huilen!” had ik nog duidelijk tegen mijn moeder gezegd. ”Ik wil niet weggaan met een rotgevoel”. Maar dat was helemaal niet aan de orde. Ik was zo blij en gelukkig dat ik eindelijk kon gaan doen wat ik al zo lang wil doen! Na het afscheid nemen liep ik naar de douane en daarna richting de gate. Toen we het vliegtuig binnen liepen kregen we te horen dat alle gezinnen met kinderen en de vrouwen voorin moesten gaan zitten omdat het achterste laadruim kapot was en alle bagage dus voorin lag. Voor de balans moest het gewicht van de passagiers dus goed verdeeld worden. Nu ben ik al niet zo een held als het om vliegen gaat, dus dit maakte het niet beter.. Gelukkig zat er een aardige vrouw naast me met wie ik in gesprek raakte. Ze vertelde me dat ze in Amersfoort woont en ik vertelde haar dat ik daar 3 jaar op kamers had gezeten. Zo kwamen we er achter dat zij 3 jaar mijn buurvrouw is geweest van 4 huizen verderop! Enorm toevallig!
Toen we op Lesbos aankwamen vlogen we over Mytilini en kreeg ik een warm gevoel vanbinnen. Ik ben weer terug! Ik ben precies waar ik wil zijn nu!
Na het wachten op mijn 2 enórme koffers liep ik het vliegveld af. Een goede vriend van me stond me op te wachten, en het was zó goed om elkaar weer te zien na een jaar! Ik heb de eerste nacht in een hotel geslapen om even mijn  rust te pakken en de volgende dag ben ik richting mijn appartement gegaan. Een enorm schattig huisje tussen de bomen in een rustige straat. Ik heb al mijn spullen uitgepakt, het huis schoongemaakt en boodschappen gedaan.
Die avond ben ik de stad ingegaan. Het was zo gaaf om daar rond te lopen en zó veel bekenden tegen te komen! Vrienden waarmee ik samen heb gewerkt, mensen uit het kamp die enorm blij waren dat ik weer terug was! Ik voelde me gelijk thuis en welkom. Iedere dag spreek ik wel met mensen af en praten we bij over het afgelopen jaar.
Maandag was mijn eerste werkdag bij One Happy Family. Na een introductie en rondleiding gingen we aan het werk. Wat zo enorm gaaf is, is dat we samenwerken met de vluchtelingen uit de kampen. Zij worden de helpers genoemd. Ze staan gelijk aan ons, de vrijwilligers. We werken samen, helpen elkaar, wisselen ideeën uit en hebben vooral heel veel lol met elkaar! Dan zijn er ook nog de bezoekers. Dit zijn mensen uit de kampen die naar ons komen om even rustig rond te hangen of mee te doen aan workshops of sport.
Het is zo een gaaf project om te werken! Je ziet dat de vluchtelingen zich even niet vluchteling hoeven te voelen. Dat ze verantwoordelijkheid hebben, dat ze iets te zeggen hebben en niet minder zijn dan de rest. Na mijn eerste werkweek heb ik al zo veel vrienden gemaakt. Ze zijn zo blij en dankbaar als ze horen dat ik hier voor lange tijd ben. Het is ook zo belangrijk voor ze dat er iemand is die ze kunnen vertrouwen, die niet na een paar weken weer weg is..
Na mijn werk ga ik vaak nog even de stad in met vrienden om wat te drinken of bij te praten. Al met al zitten mijn dagen bomvol en ben ik súper druk. Dus mijn eerste week was erg heftig en vermoeiend, maar ook zó gaaf!
Ik ga proberen om zo vaak mogelijk tijd te vinden om een blog te schrijven of een vlog te maken. De vlog zal nog wel even duren voor die klaar is aangezien daar best veel tijd in zit. Ook zal ik wat foto’s uploaden.

Voel je vrij om een berichtje achter te laten als je vragen o.i.d. hebt. Vind ik leuk! 🙂

 

2 thoughts on “THUIS

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *