Ik heb weer even tijd gemaakt om wat te schrijven! De afgelopen week ben ik zo druk geweest met werk en andere dingen dat ik nog geen tijd heb gehad om iets te schrijven.
Vanochtend ben ik naar kerk geweest. Het is dezelfde kerk als waar ik heen ging de vorige keren toen ik hier was.
Vluchtelingen en vrijwilligers zitten gemengd en iedereen is gelijk. We zitten op kussens en kleden op de grond en moeten onze schoenen uitdoen als we binnenkomen. Er wordt gepreekt in het Engels maar dit wordt vertaald in Farsi, Frans en Arabisch.

Toen we maandag aankwamen op het werk bleek dat er ingebroken was in de voorraadcontainer. Eten en drinken was meegenomen, laptops waren gestolen en de hele container was overhoop gegooid. Het was vooral uit woede gedaan, want er was vooral heel veel kapot gemaakt.
Die dag hebben we veel activiteiten niet kunnen doen en hebben we niet alle maaltijden kunnen serveren aan de vluchtelingen. Het was een beetje improviseren maar het is allemaal gelukt.
Het is zo mooi om te zien dat de helpers (vrijwilligers uit het kamp) alles er aan willen doen om dingen in goede banen te leiden, ook al zijn er problemen.
Zo was er afgelopen vrijdag brand. De brand was net buiten het terrein van One Happy Family, maar de rook en as kwam onze kant op. Het begon als een klein vuurtje maar omdat het zo droog is en het redelijk waaide verspreidde het vuur zich enórm snel! De wind stond gelukkig de goede kant op, anders had het heel makkelijk over kunnen waaien naar ons.
Ik liep binnen en vertelde tegen mijn collega dat ik een brand lucht rook. Ze zei dat ze het ook rook en samen gingen we kijken wat er aan de hand was. Ineens kwam er iemand naar binnen gerend; ”FIRE, FIRE!”  We renden naar buiten en zagen dat de brand zich enorm snel verspreidde. We riepen alle helpers die in het security team werken en gaven hen brandblussers. Ik rende terug naar binnen en samen met een collega vertelden we alle bezoekers en helpers dat iedereen het terrein af moest en terug naar het kamp moest gaan. Een klein jongetje stond te kijken en wist niet wat hij moest doen. Ik pakte zijn hand en nam hem mee.
Ineens dacht ik aan de brand in Moria van vorig jaar. Al mijn spullen waren toen verbrand. Toen ik daar aan dacht rende ik terug naar binnen, naar het kantoor en pakte ik alle tassen die ik maar kon vinden. Ik vertelde mijn collega dat ze de laptops mee moest nemen en de rest van de tassen. Met alle tassen renden we naar buiten en gingen we verder met iedereen het terrein af halen. Samen met een helper liepen we met onze armen wijd de heuvel af om zo iedereen weg te sturen.
De brandweer was er binnen 5 minuten en de brand kon gelukkig snel geblust worden.
We besloten om de rest van de dag te sluiten, waardoor we dus een extra vrije dag hadden.

Ook heb ik deze week Engelse les gegeven in de School of Peace op het terrein van One Happy Family. Maandag heb ik les gegeven aan een groepje Afrikaanse mannen. Het was zo leuk om te zien dat ze echt gemotiveerd zijn om te leren. We hebben wat taal spelletjes gedaan.
Woensdag heb ik les gegeven aan een groep Afghaanse mannen. We hebben vooral heel veel gepraat. Ik stelde hen vragen in het Engels en zij moesten mij antwoorden in het Engels.

In mijn vrije tijd ben ik eigenlijk altijd wel bezig, waardoor ik dus eigenlijk helemaal geen vrije tijd heb. Ik spreek veel af met vrienden en ga met ze uit eten. Uit eten gaan hier is eigenlijk goedkoper dan boodschappen doen. Voor een paar euro heb je een complete avondmaaltijd!
Morgen ga ik weer aan het werk en ben ik weer druk, druk, druk. Ik merk dat ik echt enorm moe ben, en probeer om zo veel mogelijk slaap te krijgen, maar dit lukt helaas niet altijd..
De tijd gaat zó enorm snel! Ik kan bijna niet geloven dat ik hier alweer bijna 3 weken ben! Maar het is zo, zo goed om hier te zijn. Dit is echt waar ik wil zijn en wat ik wil doen!

 

One thought on “DRUK, DRUK, DRUK

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *