Het is alweer veel te lang geleden dat ik een update heb geplaatst.. Eerlijk gezegd is het niet alleen omdat ik geen tijd heb gehad, maar ook omdat ik zo veel dingen mee maak en aan jullie wil vertellen, dat ik gewoon niet weet hoe ik het allemaal op moet schrijven.
Waarschijnlijk wordt deze blog een chaotische mix van allerlei dingen die ik heb meegemaakt, maar zo weten jullie in ieder geval wat hier allemaal gebeurd, wat ik mee maak en ook wat ik voel.
Het gevoel dat het meest overheerste bij mij de afgelopen weken was onmacht. Onmacht om dingen te veranderen hier, onmacht om mensen te geven wat ze nodig hebben.. In mijn volgende update kunnen jullie ook het verhaal lezen van een van mijn goede vrienden die mij vertelde wat er gebeurde tussen hem en de Griekse politie. Als je dat verhaal leest zul je ook zeker begrijpen waarom ik die onmacht voel.

In One Happy Family gebeurt veel. Goede dingen, slechte dingen, dingen die mensen blij maken maar ook dingen die mensen boos of verdrietig maken.
OHF is een plaats waar de mensen naartoe komen om even tot rust te komen en met vrienden te zijn, te sporten en te eten. Maar ook hier kun je niet ontkennen dat deze mensen in een crisis zitten. Je ziet de armen van de mannen, vol met littekens omdat ze zichzelf snijden. Moeders die met wanhoop in hun ogen naar hun kinderen kijken. Kinderen die met een lege blik in hun ogen met elkaar spelen.
Vrijdag zat ik naast een jongentje, 6 jaar oud. Hij vertelde mij over zijn reis vanuit Turkije. Terwijl hij dit vertelde wees hij naar de overkant. Samen keken we over de zee naar Turkije. Het lijkt zo dichtbij als we vanaf hier kijken, maar het is toch nog zo ver. ”We zaten in een bootje”, vertelde hij. ”We gingen varen van Turkije naar Griekenland.” Terwijl hij dit vertelde bewoog hij zijn hand als een bootje over de golven. Het was gebrekkig Engels en een simpel verhaal, maar het raakte mij. Zo jong, en al zo veel meegemaakt.

Een paar weken geleden zat ik de hele nacht bij het water. Samen met wat vrienden wilden we de zonsopgang zien. Rond een uur of 5, half 6 begon het een beetje licht te worden. We keken over het water richting Turkije, waar de zon opkwam. Ineens zag ik 3 bootjes. 3 kleine bootjes in de verte. ”Het zouden vissersbootjes kunnen zijn.”, dacht ik. Maar van binnen wist ik dat dit geen vissersbootjes waren. Ik zag ze varen, richting de kust van Lesbos. Niemand zei wat. We keken, we wisten dat we niets konden doen behalve kijken. We stonden op, en zijn naar huis gegaan. We wisten allemaal dat deze bootjes vol mensen zaten. Mensen die hun leven aan het riskeren waren om een veiliger bestaan te zoeken.

Wat ik zo fijn vind aan het zijn hier, op Lesbos, in Mytilini, is dat er altijd iemand is om naartoe te gaan. Als ik me verveel (wat eigenlijk nooit gebeurd), als ik mensen wil zien, dan hoef ik niet een berichtje te sturen naar iemand om te vragen of iemand tijd heeft om af te spreken. Ik ga naar buiten, naar het centrum en ik kom altijd wel vrienden tegen. We hebben bepaalde plaatsen in Mytilini waarvan we weten dat er altijd mensen zijn, dus daar is altijd wel iemand van One Happy Family. Deze stad voelt echt als mijn thuis nu.
Wat ik wel merk is dat ik niet meer de moeite neem om nieuwe vriendschappen op te bouwen met nieuwe vrijwilligers. Vaak komen ze voor 2, 3 of 4 weken en aangezien ik hier zo lang zal zijn is het echt vermoeiend om iedere keer nieuwe vriendschappen te moeten opbouwen en weer afscheid te moeten nemen. Ik heb nu mijn vrienden om me heen die hier lange tijd zijn. Vluchtelingen en vrijwilligers. En dat is genoeg, merk ik. Soms vind ik het lastig tegenover de nieuwe vrijwilligers dat ik niet met ze af wil spreken en een beetje afstandelijk ben, maar ik merk dat het anders te veel energie gaat kosten.

Afgelopen week ben ik ziek geweest. Al een week voelde ik mij niet goed, maar vorige week vrijdag was ik helemaal op. ’s Avonds na mijn werk stortte ik eigenlijk helemaal in. Hoofdpijn, verkouden, keelpijn, koorts. 3 dagen lang heb ik in bed gelegen, maar na 3 dagen was ik het zo beu om thuis te zitten dat ik dinsdags dus weer aan het werk ben gegaan. Nog steeds ben ik niet helemaal beter, maar iedere dag voel ik mij weer iets beter. Ik weet dat het vooral belangrijk is dat ik mijn rust neem en genoeg slaap, en dan zal het vanzelf snel weer beter gaan.

Ik merk dat ik thuis af en toe wel mis. Mijn veilige thuis, vrienden en familie om mij heen. Dat alles gewoon weer ‘gewoon’ is. Hier is het nooit ‘gewoon’. Altijd gebeurt er iets, altijd zit je in een bepaalde omgeving en maak je dingen mee die je normaal niet mee zult maken. Hierdoor realiseer ik mij echt hoe goed en makkelijk het leven in Nederland eigenlijk is. Alles is voor ons geregeld, altijd, overal zijn oplossingen en dingen voor te vinden. Echt, we zijn enorm gezegend in Nederland met alles wat we hebben. Op zo veel plekken is dat zo anders!

Er zit nu zo veel in mijn hoofd. Dingen die ik wil vertellen, die ik wil opschrijven. Maar het is een beetje een chaos. Ik ga voor mijzelf een rijtje maken in mijn hoofd over wat ik allemaal nog wil delen met jullie en komende week zal ik dan proberen om verschillende nieuwe updates te plaatsen.
Voor nu, enorm bedankt voor het lezen weer! Ik zou het enorm fijn vinden als jullie voor mij en het werk hier willen bidden, want dat is echt zo nodig!

One thought on “ZO VEEL ERVARINGEN

  1. Lieve Vivian,

    Ik vind je een topper en strijder! Lijkt me niet makkelijk om elke dag weer geconfronteerd te worden met de machteloosheid van deze situatie, maar ik geloof dat jij en alle andere vrijwilligers lichtjes van hoop zijn.
    I’ll keep you in my prayers!

    Liefs,
    Erika

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *