VERTROUWEN OP GOD

VERTROUWEN OP GOD

Ik heb weer een paar chaotische weken achter de rug. Het leven hier op Lesbos is altijd weer verrassend en iedere keer doe ik weer dingen die ik vooraf nooit verwacht had dat ik ze zou doen.
Nadat ik besloten had niet op Samos te gaan werken, zoals ik schreef in mijn vorige update, was het idee dat ik zou gaan starten bij een organisatie voor vrouwen en kinderen, Home4All. Na meerdere malen contact te hebben gezocht maar geen antwoord te hebben gekregen ben ik naar een andere organisatie gegaan. Dit was een educatief project voor kinderen. Ik heb een dag meegelopen en kreeg te horen wat mijn taken zouden worden. Ik zou les en bijles gaan geven aan kinderen. Hier ben ik over na gaan denken en ik heb besloten dat dit niet iets is wat ik wil en kan. Kinderen die een vreemde taal spreken en totaal geen benul hebben van gedragsregels in de klas zou ik les moeten gaan geven. Ik ben sowieso niet echt het type dat graag voor een klas staat en ben hier ook helemaal niet goed in.

Na dit aanbod te hebben afgeslagen heb ik opnieuw contact gezocht met Home4All, de organisatie waar ik eerst zou gaan werken. Ik kreeg reactie dat ik aan de slag kon, maar.. niet op de locatie met vrouwen en kinderen, maar op een andere locatie. Een internetcafé waar mannen vanuit Moria komen om thee en koffie te drinken en WiFi te gebruiken.
Zo ben ik daar, samen met mijn vriendin Alaina, aan de slag gegaan. We kregen de verantwoordelijkheid om als coördinators aan de slag te gaan, het café was vanaf nu onze verantwoordelijkheid.
Dit was/is best een uitdaging. Als vrouw werken met mannen uit een andere cultuur is moeilijk! Maar gelukkig heb ik hier onderhand wel ervaring mee en helpt God mij hierbij en gaat alles prima en heb ik het enorm naar mijn zin hier.
De mannen respecteren onze aanwezigheid daar en we werken samen met ze zodat we elkaar helpen wanneer dat nodig is.

Helaas is het café nu gesloten voor een week. Door verschillende omstandigheden hebben we besloten het café te sluiten voor een week als ”straf” om te laten zien dat bepaald gedrag gevolgen heeft voor iedereen. Natuurlijk willen wij dit liever niet doen, maar dit is de enige manier om dit duidelijk te maken. We moeten duidelijk maken dat vechten, drugs, alcohol en stelen niet geaccepteerd wordt omdat wij een veilige omgeving willen zijn voor onze bezoekers.

De afgelopen dagen ben ik ziek geweest. Het begon woensdagavond. Ik werd ineens erg misselijk tijdens werk en besloot om naar huis te gaan. Ik kon maar niet slapen en rond half 2 moest ik ineens overgeven. De hele nacht heb ik liggen overgeven en de volgende dag lag ik de hele dag in bed met enorme maagpijn. Die dag voelde ik me ineens zo alleen. Dan realiseer je jezelf pas dat je echt op jezelf aangewezen bent en niet je vader of moeder om je heen hebt om voor je te zorgen.
Vrijdag voelde ik mij beter maar ik was duidelijk vanwege het vele overgeven veel vocht verloren en dus had ik barstende hoofdpijn. Ook werd ik verkouden en begon ik heel veel te hoesten.
Nu ben ik nog steeds verkouden, ik heb nog hoofdpijn en het hoesten wordt ook niet beter, dus het komt mij wel goed uit dat het café een weekje gesloten is, zodat ik even mijn rust kan pakken.

Ik merk dat ik steeds sterker wordt in mijn manier van denken en omgang met de vluchtelingen. Hoe langer ik hier ben, hoe meer ik leer over hen, hun cultuur en de manier van omgang.
Ook merk ik dat mijn relatie met Jezus groeit en sterker wordt. Iedere dag merk ik dat Hij mij beschermt en dingen op mijn pad brengt als een les waar ik van mag leren. Soms is dat door middel van mijn Bijbelstudie en soms door dingen die gebeuren in de praktijk.
Ik leer steeds meer om mijn leven aan Hem toe te vertrouwen en alles in Zijn handen te leggen. Dit vind ik soms best lastig omdat ik een controlfreak ben en graag alles zelf wil plannen en regelen. Maar juist daarom vind ik het zo mooi dat Hij zo duidelijk laat zien dat hij in control is!

Het belangrijkste wat ik nu in Zijn handen moet leggen zijn mijn financiën. Momenteel heb ik nog net genoeg geld om maximaal een maand te blijven hier. Maar ik heb niet het gevoel dat mijn tijd hier er op zit. Ik wil blijven. Ik weet niet wat Gods plan is, en ik vraag Hem om het mij duidelijk te maken. Ik vertrouw er op dat als Hij wil dat ik hier blijf, Hij ook zal voorzien qua geld.

Terwijl ik deze update schreef kwam ik deze Bijbeltekst tegen:

1 Philippians 4:19

And my God will meet all your needs according to his glorious riches in Christ Jesus.

UPDATE

UPDATE

Allereerst excuses dat ik jullie zo lang heb laten wachten op een nieuwe update van mijn blog.
Ondertussen ben ik hier alweer bijna 7 maanden. Voor mij is het soms best lastig om inspiratie op te doen om een blog te schrijven. Dit is vooral omdat ik eigenlijk ook gewoon mijn leven leef hier en ik niet echt weet waar ik precies over moet schrijven of wat ik jullie moet vertellen. Soms zit er ook van alles in mijn hoofd maar moet ik dit eerst zelf een plekje geven voordat ik dit met anderen kan en wil delen.
Maar eindelijk heb ik de motivatie en tijd gevonden om weer wat te schrijven. Vooral omdat ik ook vind dat ik dit ‘verplicht’ ben aan mijn sponsors. Nu ik het daar toch over heb wil ik graag iedereen die nog steeds maandelijks geld doneert of een eenmalige gift heeft gedaan, enorm bedanken! Dankzij jullie kan ik hier verblijven en helpen!

Afgelopen December ben ik 2 weken naar Nederland geweest. Tijdens deze 2 weken kon ik even opladen en tijd doorbrengen met mijn familie, wat enorm fijn was!
Voordat ik naar Nederland kwam heb ik besloten om te stoppen met werken bij One Happy Family. Na ruim 5 maanden daar te hebben gewerkt was het voor mij tijd voor een nieuwe uitdaging en een nieuwe werkplek. Ik heb contact gezocht met verschillende organisaties en heb uiteindelijk gekozen om te werken in een dagbesteding voor kinderen en vrouwen.
Totdat ik afgelopen week het aanbod kreeg om samen met 2 vrienden een nieuwe organisatie op te starten. Op Samos.
Dit was iets wat me in het begin erg aansprak en ik kreeg het gevoel dat ik dit moest doen! Maar hoe meer ik er over ben gaan nadenken, hoe meer ik begon te twijfelen. Verhuizen naar een eiland waar ik niets heb en niemand ken. Een eiland waar de nood enórm hoog is, maar de situatie ook niet veilig is. Uiteindelijk heb ik het besluit genomen om toch niet daar heen te gaan.
Ik ben al ver van huis, en om dan ergens te gaan wonen waar ik helemaal niets heb en overnieuw te beginnen lijkt me toch een te grote stap.

De situatie hier op Lesbos is erg slecht. Natuurlijk worden en constant dingen verbeterd door al de organisaties die hier aan het werk zijn, maar nu het winter is is het enorm moeilijk voor de vluchtelingen.
Het regent enorm veel en veel tentjes in kamp Moria staan tegen een berg op. Daardoor komt het water als een waterval naar beneden en stroomt als een modderstroom dwars door alle tenten heen. Alles wordt nat. Kleding, dekens, schoenen.. Het is enorm koud en niet genoeg voorzieningen en medische hulp.
Helaas hebben we 2 weken geleden het verschrikkelijke nieuws moeten horen dat er een man uit Kameroen is overleden aan de gevolgen van de kou, hygiëne en gebrek aan medische zorg…
Er is een herdenkingsdienst georganiseerd waar veel mensen naartoe zijn gegaan.
Ook is er in de afgelopen 3 weken twee keer brand geweest in Moria. Hierbij is gelukkig niemand omgekomen maar bijna 100 vluchtelingen zijn al de weinige bezittingen die ze nog hadden, kwijtgeraakt door de brand.

Afgelopen maanden zijn er veel vluchtelingen naar Athene gebracht. Omdat de situatie op Lesbos, en dan vooral kamp Moria, zo groot en negatief in het nieuws was voor een paar weken moesten de omstandigheden verplicht veranderen en het aantal vluchtelingen in kamp Moria met een paar duizend omlaag.
Zo zijn er duizenden vluchtelingen naar Athene gebracht waar ze weer in een ander gevaarlijk en slecht kamp terecht komen.

Nog steeds komen er veel bootjes aan op Lesbos en de andere Griekse eilanden. Wekelijks komen er zeker nog honderden mensen aan.
Ook horen we regelmatig dat er bootjes zijn die het helaas niet halen. Deze bootjes kapseizen, mensen verdrinken, of de Turkse kustwacht houdt ze aan en brengt ze terug naar Turkije.

LESVOS:
Arrival January 670
Boats January 19
Total refugees on the island: 7339

BOATS STOPPED BY TURKISH COAST GUARD/POLICE:
Refugees January 1682
Boats January 43

(Volg Aegean Boat Report op Facebook om wekelijkse updates te krijgen)

Nu ik zo aan het schrijven ben merk ik dat ik eigenlijk heel veel met jullie wil delen. Maar tegelijkertijd weet ik niet hoe, omdat ik in woorden nooit over kan brengen hoe de situatie hier is.
Maar beeld jezelf in, kleine kindjes, families, jonge mannen die hier helemaal alleen zijn. Ze komen aan in een onbekend land, een onbekend continent. Ze moeten maanden wachten totdat ze hun asielaanvraag
uberhaubt alleen nog maar kunnen indienen.
Na hun eerste interview moeten ze weer maanden wachten tot hun 2e interview. Waarna ze na een aantal maanden te horen krijgen dat het afgewezen is en ze opnieuw de aanvraag moeten indienen. En dit terwijl ze leven in een kamp met duizenden anderen in onmenselijke omstandigheden. Slecht eten, geen normale sanitaire voorzieningen, gevaar voor aanranding, verkrachting, gevechten, ziektes.

Nu ik hier 7 maanden zit is het geld, dat voorafgaand aan mijn reis gedoneerd is, bijna op. Graag wil ik hier nog langer blijven om deze mensen te helpen, maar daar heb ik jullie hulp bij nodig!


Wil je mij sponsoren? Klik dan op de ”Doneren” pagina en doneer!